Blog van Dikke aap

Het is tien voor vijf als ik telefoon krijg van Remco; Marc en hij rijden nu weg uit Zeeland en zijn met een kleine anderhalf uur in Rotterdam. Mijn auto staat al ingepakt, nu alleen nog even douchen en dan kan ik ook die kant op. We hebben afgesproken wat eerder te gaan omdat er weer zomercarnaval is en vorig jaar hadden bepaalde iemanden er moeite mee om door de omleidingen de bewuste kroeg te vinden.

Het is twaalf uur als mijn wekker gaat en ik wakker word. Ik heb de ‘Nacht van Oranje’ in Lexmond dus overleeft. Na al mijn ochtendrituelen check ik of alles klaar staat wat ik mee moet nemen en dan vertrek ik naar Vianen. Ik heb met Marc om kwart over twee afgesproken op zijn school zodat we nog even wat veranderingen in de setlist voor vanavond kunnen doornemen. Rob en Remco komen om half drie om nog wat dingetjes te kunnen repeteren en de nodige koffie weg te spoelen.

En we zijn weer thuis... Op zich al een prestatie te noemen aangezien de blizzards  die puur hypothetisch in onze kerstverhalen wel eens voorkomen, vandaag de real deal waren. Eigenlijk is het kerstverhaal van afgelopen jaar niet eens verzonnen; het was een voorspellende blik. Hebben ze in Sliedrecht ook een hotel?

Hoewel de echte kou pas laat in het jaar was gekomen, had het nu stevig doorgezet en was zelfs de Elfstedentochtkoorts weer in alle hevigheid toegenomen. Rayonhoofden zouden volgens het journaal elke dag bij elkaar zitten om Erwin Krol, Piet Paulesma, Helga van Leur en zelfs opa Beelen in de gaten te houden. Een Elfstedentocht nog voor de kerst zou echt een unicum zijn, maar het had er alle schijn van. ’s Nachts tot -15 graden en overdag rond de -8 graden met zo’n mooi waterig zonnetje dat achter glas de illusie wekt dat het allemaal wel meevalt met die kou. En dat al voor twee weken.

Voor mijn gevoel is het een eeuwigheid geleden dat we in Rotterdam gespeeld hebben, maar na onze agenda op de site te hebben bekeken weet ik beter; nog geen vier weken. Het zal de laatste keer worden dit jaar dat we er spelen want hoewel ze ons graag met oud en nieuw hadden gezien, zijn wij helaas op meerdere fronten niet inzetbaar. Rob is voor de verandering op vakantie (what else?) en ik moet weer werken (what else?). Hoe dan ook, vanavond is de laatste avond van 2009 dat we in ons geliefde kroegie te Rotterdam spelen, we zijn er klaar voor.

Utrecht, ’t Oude Pothuys. Vroeger waren we er kind aan huis, zo’n beetje de huisband. En nu, na jaren van afwezigheid, zijn we terug op ons vertrouwde stekkie. Volgens Marc is het voor ons zaak om ruim op tijd te zijn willen we naar binnen kunnen om te spelen, hij verwacht lange rijen mensen op de Oude Gracht. Zo vaak speelt Fat Monkey niet in Utrecht en een thuiswedstrijd trekt toch altijd meer publiek.

Misschien kwam het wel door de vibe die Remco, Marc en ik nog in ons bloed hadden van LowLands, of het kwam omdat Rob zo lekker uitgerust was, misschien was de aanwezigheid van Ben Blue wel de reden of al het andere publiek dat ons enthousiast toejuichte, misschien was het simpelweg omdat we weer eens op zaterdag speelden. Wat de reden ook mag zijn geweest, we speelden weer eens ouderwets lekker, energiek en met beleving.

Op de dag dat de Horizontoer 2009 van start gaat waar wij stiekem best graag weer hadden willen spelen, spelen we met een week pauze weer gewoon in Rotterdam. Zoveel stress we de vorige keer hadden door het aan de late kant aantreden van Remco, zo relaxed gaat het vandaag. Op ons gemakkie alles opgebouwd en zelfs een redelijk uitgebreide soundcheck. Als ik vervolgens even naar buiten ga voor de nodige frisse lucht loop ik recht in de armen van een delegatie van onze fanclub, regio Vianen, in de vorm van Arnaud, Suus, Joyce, Henk en Wouter.

De avond begint met een telefoontje van Marc op het moment dat ik onder de douche sta (en dit x echt). Marieke gaat vanavond ook mee, wat zoveel betekent als dat ik zelf terug moet rijden. Dat is een domper. Ik begin een rondje te bellen, maar het blijkt dat veel mensen een speciale gave bezitten om op de dag dat de Dikke Aap moet spelen een telefoontje van Ernst totaal te kunnen negeren. Via Remco krijg ik te horen dat Rob ook alleen moet rijden en even later is mijn chauffeur voor de terugreis geboekt.

....En dan zit ik dus toch in de auto richting Rotterdam. Remco heeft me weten over te halen om toch nog even te komen kijken na mijn werk. Dat overhalen stelt nooit zo veel voor omdat ik niet zo goed ben in ‘nee’ zeggen. Ik heb ook nog een feestje in Utrecht bij een op verzoek niet nader te noemen persoon, dus gewoon even snel op en neer.