Het is een gave

En we zijn weer thuis... Op zich al een prestatie te noemen aangezien de blizzards  die puur hypothetisch in onze kerstverhalen wel eens voorkomen, vandaag de real deal waren. Eigenlijk is het kerstverhaal van afgelopen jaar niet eens verzonnen; het was een voorspellende blik. Hebben ze in Sliedrecht ook een hotel?
     Het begon al ergens in de namiddag toen ik mijn strijdplan had bedacht: eerst eten, dan de auto laden, dan snel douchen en richting Marc vertrekken. Het eten ging goed (pizza voor de geïnteresseerden, what else) en ook het laden ging goed. Alvast even de ruiten schoonmaken want dan hoef ik dat straks niet meer te doen, vervolgens een sprintje trekken onder de douche, een kleine double check en dan snel naar Marc. Vergeet dat snel dus maar. De ruiten van de auto waren toe aan een verse schoonmaakbeurt en meneer zoutmans liet ook danig verstek gaan, wat tot gevolg had dat de eerste bochten wat onwennig en met het nodige handremwerk moesten worden bedwongen. En eenmaal op de snelweg, waar ik had verwacht de overige sneeuw van de ruiten te kunnen föhnen door gewoon heel hard te rijden, was er ook al een snelheidsbeperking opgelegd door een bejaarde die midden op de weg de kopgroep aanvoerde. Met enige vertraging kwam ik dus bij Marc en daar vandaan was de weg niet heel veel beter. Toch kon het nog erger, getuige de file die ons te gemoed kwam.
     Eenmaal in het wonderschone Sliedrecht bleken Remco en Rob reeds aanwezig en dat kwam goed uit: alle troep moest weer die trap op gelopen worden. En daarna bouwen, soundcheck, bla bla bla, dat kennen we nu wel.
     We begonnen weer wat later omdat, ondanks dat Fat Monkey toch duidelijk op de posters stond, er nog niet genoeg publiek was. Rond twaalf uur werd het sein gegeven dat we mochten, dus dat deden we dan maar. Het publiek moest duidelijk nog een beetje warm worden, maar de sfeer was niet heel verkeerd en aan het einde van de eerste set hadden we het gevoel gekregen dat dit best nog wel een leuke avond kon gaan worden.
     Frans v K. was al die tijd nog aanwezig. Daar waar hij doorgaans vroegtijdig afhaakt, werd hij nu genoodzaakt te blijven door de reeds genoemde file richting huis. De dames waren druk bezig met een nieuwe fotoreportage voor de site en wij probeerden ondertussen een beetje op adem te komen. Er werd wat gesproken met oude fans, met jonge fans, met nieuwe fans en tussendoor werkten we ons goed in het zweet door nog een setje te spelen.
     Volgens Marc moesten we echt om drie uur stoppen met spelen, wat er in resulteerde dat we de derde set drastisch inkortte. Nog voor de laatste klap was er echter al een vriendelijke barman heftig aan het zwaaien dat we gerust wat langer door mochten gaan. We hadden nog wat nummers over, geen probleem dus. We begonnen net warm te draaien en het publiek ook. Het is een gave.
     Na de cooling down was het dan echt tijd om weer op te ruimen en alles weer die trap af te zeulen. Hierbij was de trap nog het minst gevaarlijk. De eerste stap die je buiten zette had menig letsel kunnen opleveren. Wij waren echter nog haarscherp en bleven zelfs met de nodige bepakking met beide beentjes op de grond. En de weg terug? Wat een idioten om daar in de file te gaan staan. Wij hadden nergens last van.
     En we zijn weer veilig thuis... Geen files, geen uitglijders, geen bejaarden, maar ook geen strooiwagens. Geen vogels, geen wolken, geen zon, maar ook geen nieuwe sneeuw. Kerstverhalen schrijf je met de kerst en dan hoort er sneeuw in voor te komen omdat het met kerst hoort te sneeuwen. De rest van het jaar hoort het zonnig en warm te zijn. Maar als ik nou door het schrijven van een waardeloos kerstverhaal en andere onzinnige blogs ook maar op enige wijze het weer kan voorspellen of beïnvloeden: Laat die zomer maar komen!!!