Zo, die titel roept misschien wat vraagtekens op en verdient dan ook enige uitleg. Ik zal maar eens een poging wagen.
De eerste helft is gespeeld en na de nodige frisse lucht buiten te hebben genoten begeven Remco en ik ons richting de bar voor een verkoelende versnapering. Als onze bestelling is gearriveerd lopen we iets verder en raken aan de praat met Sabrina, een trouwe fan van de Dikke Aap. We praten wat over de eerste set, Borderline en dan weet ze ons te vertellen dat ze afgelopen weekend op de Zwarte Cross is geweest.
Het meisje met het bruine haar
Daar sta jij dan, met je glanzende bruine haar tot halverwege je rug. Ik gok een jaar of 24, mooie leeftijd. En ik zit daar met mijn bezwete haar en zes hechtingen in mijn kin halverwege de tweede set. We spelen lekker en het publiek doet ook lekker mee. Ik herken zowaar wat mensen en ik zwaai even naar Sabrina. En jij staat daar met je vriendinnen en maakt af en toe een dansje. Het is warm buiten en zo ook binnen. Dorstig weer kunnen we wel stellen en tussen de sets door zijn de verkoelende biertjes meer dan welkom. Tijdens het spelen trouwens ook.
In de blote kont
Het is acht uur en Marc en ik rijden de snelweg op in mijn ’76 Chevrolet Impala. De zon is rood gekleurd en gaat langzaam onder terwijl wij met zo’n 90 km per uur over de weg cruisen met de ramen open en de geur van vers gemaaid gras opsnuiven. Het is dat er backline achterin ligt, anders hadden we doorgereden tot Frankrijk. Nu zullen we echter stoppen in Rotterdam om weer in ons oude vertrouwde kroegie te spelen.
Nog voor tien uur hebben we opgebouwd en de soundcheck gedaan.
Belofte maakt schuld
Zoals de jongens vorig jaar met kerst het thuisfront plechtig hadden belooft, was er dit jaar niets met kerst gebeurd dat op vraagtekens stuitte. Niet echt een verdienste van de mannen zelf, ze hadden simpelweg niet hoeven spelen. Maar nu staat er een nieuwe uitdaging te wachten en wel op oudejaarsavond. Er moet gespeeld worden in Amsterdam.
Huisje, bandje, kindje
Daar waar ik nog niet zo lang geleden een blog schreef direct na een optreden, gebeurd dat de laatste paar keer niet of pas na een paar dagen of weken. Mijn excuses daar voor. De oorzaak ligt, zoals velen zullen herkennen, in het druk zijn met andere dingen. In mijn geval met werken. Het geval wil namelijk dat ik steeds na een optreden slechts enkele uurtjes kan slapen waarna ik weer een lange dag mag gaan werken en meestal de dagen daarna ook. Een slecht excuus, maar het is er wel een.
ROCK-N-LOL!!!
Het is tien voor vijf als ik telefoon krijg van Remco; Marc en hij rijden nu weg uit Zeeland en zijn met een kleine anderhalf uur in Rotterdam. Mijn auto staat al ingepakt, nu alleen nog even douchen en dan kan ik ook die kant op. We hebben afgesproken wat eerder te gaan omdat er weer zomercarnaval is en vorig jaar hadden bepaalde iemanden er moeite mee om door de omleidingen de bewuste kroeg te vinden.
Whooo whooohooohooo...
Het is twaalf uur als mijn wekker gaat en ik wakker word. Ik heb de ‘Nacht van Oranje’ in Lexmond dus overleeft. Na al mijn ochtendrituelen check ik of alles klaar staat wat ik mee moet nemen en dan vertrek ik naar Vianen. Ik heb met Marc om kwart over twee afgesproken op zijn school zodat we nog even wat veranderingen in de setlist voor vanavond kunnen doornemen. Rob en Remco komen om half drie om nog wat dingetjes te kunnen repeteren en de nodige koffie weg te spoelen.
Het is een gave
En we zijn weer thuis... Op zich al een prestatie te noemen aangezien de blizzards die puur hypothetisch in onze kerstverhalen wel eens voorkomen, vandaag de real deal waren. Eigenlijk is het kerstverhaal van afgelopen jaar niet eens verzonnen; het was een voorspellende blik. Hebben ze in Sliedrecht ook een hotel?
Geen wijze in het oosten tijdens deze kerstnacht...
Hoewel de echte kou pas laat in het jaar was gekomen, had het nu stevig doorgezet en was zelfs de Elfstedentochtkoorts weer in alle hevigheid toegenomen. Rayonhoofden zouden volgens het journaal elke dag bij elkaar zitten om Erwin Krol, Piet Paulesma, Helga van Leur en zelfs opa Beelen in de gaten te houden. Een Elfstedentocht nog voor de kerst zou echt een unicum zijn, maar het had er alle schijn van. ’s Nachts tot -15 graden en overdag rond de -8 graden met zo’n mooi waterig zonnetje dat achter glas de illusie wekt dat het allemaal wel meevalt met die kou. En dat al voor twee weken.
