Instrumenten gala

Op de dag dat de Horizontoer 2009 van start gaat waar wij stiekem best graag weer hadden willen spelen, spelen we met een week pauze weer gewoon in Rotterdam. Zoveel stress we de vorige keer hadden door het aan de late kant aantreden van Remco, zo relaxed gaat het vandaag. Op ons gemakkie alles opgebouwd en zelfs een redelijk uitgebreide soundcheck. Als ik vervolgens even naar buiten ga voor de nodige frisse lucht loop ik recht in de armen van een delegatie van onze fanclub, regio Vianen, in de vorm van Arnaud, Suus, Joyce, Henk en Wouter. Buiten het feit dat het altijd leuk is als dat soort gasten komen, komen ze nu ook bijzonder goed van pas om de kroeg een beetje op te vullen. Een mooie warme dag tijdens de zomervakantie betekent vandaag dat we een half uur later van start zullen gaan in de hoop dat het tegen die tijd iets drukker is geworden. Het voordeel hiervan is dat we nog even wat kunnen bijpraten met de leden van de fanclub en een koele pils kunnen drinken.
     Het is zowaar wat drukker geworden en dus starten we vol enthousiasme. Ik raak er in deze eerste set toch steeds meer van overtuigd dat ik bepaalde veto’s op nummers die we in mijn ogen beter niet kunnen spelen omdat ze gewoon te saai zijn, destijds door had moeten zetten. Nu ben ik ook degene die de setlist in elkaar flanst en af en toe lukt het me om een nummer weg te gummen zonder dat daar verontwaardigd door de rest van de band op wordt gereageerd. Een nieuwe uitdaging staat mij op dit vlak dus te wachten.
     Gelukkig was Kim er al nog voor dat wij arriveerden. Toen we binnenkwamen zat ze al zenuwachtig op een stoel heen en weer te schuiven in volle verwachting van wat deze avond zou brengen. Kim is een grote fan van de Dikke Aap en schijnt zelf ook in een bandje niet geheel onverdienstelijk tweede triangel te spelen en te zingen. Kim is zelfs op haar vrije avond niet te beroerd om ons van de nodige adviezen te voorzien en ook nog eens alle nummers mee te zingen. En dat dus op haar vrije avond hè.
     Halverwege de tweede set zwaaien de afgevaardigden van de fanclub gedag, ze hebben zaterdag een zware dag voor de boeg en hun zelf opgedragen taak om het publiek enthousiast te maken is geslaagd. We zwaaien even terug als dank en gaan onverminderd door waar we mee bezig zijn, rocken. Bijna aan het einde van de set komen we er achter dat de klankenklutser, mooi Belgisch woord voor mengtafel, ook zijn beste tijd wel heeft gehad. Een aantal mute knopjes blijken niet zo stabiel meer waardoor de backingvocals het af en toe niet doen en Marc, Remco en ik hele delen voor de kat zijn viool hebben staan / zitten blèren. Als het er dan maar goed uit zag.
     Zoals gezegd is het behoorlijk warm binnen en op de bühne helemaal. Ik neem altijd een ventilator mee, maar om nou te zeggen dat je daar droger van blijft, nee, dat niet. En hoewel het publiek leuk mee doet, heb ik het gevoel dat we niet de energie ontvangen die we normaal gesproken van ons publiek krijgen. Waarschijnlijk omdat er gewoon honderd man minder aanwezig is. Toch heeft het ineens iets weg van werken We moeten er behoorlijk voor knokken om een beetje in de buurt te komen van de uitbundige reacties die we van de ongeveer twee honderd man gewend zijn terwijl het aanwezige publiek zwaar onderbezet is. Misschien vragen we wel te veel van ons publiek. Het werpt uiteindelijk wel zijn vruchten af. Een Yoko Ono-achtig meisje staat in lichte trance de bewegingen na te bootsen van de zojuist gesprongen snaar van Remco zijn gitaar en iets verderop staat een jongen te stuiteren als een vibraslap. Zowel de luchtgitaren als de luchtmicrofoons als de luchtdrumkits zijn vandaag dan toch weer goed vertegenwoordigd. Helaas waren de luchtbasgitaren niet erg in trek en stond Marc er alleen voor dit karwei te klaren. Moe gestreden maar de omstandigheden in acht nemend moeten we wel tevreden zijn.
     Rob heeft zaterdagochtend zwemles met zo’n soort van neusfluit in zijn mond en een gekke kronkel in zijn hoofd heeft voor hem bepaald dat hij daarom zo snelmogelijk na het spelen weer weg moet rijden. De logica in deze ontgaat mij, maar Rob is wel vaker onnavolgbaar. Toch neemt hij nog wel even de tijd om samen met Marc en Remco de bekabeling op te ruimen. Als ik mijn drumkit heb afgebroken wachten Marc en ik onder het genot van een biertje en menig oprotliedje geduldig tot de zaal wordt leeg geveegd zodat wij niemand tegen het zere been hoeven te rijden met mijn enorme kist voor de statieven.
     Als we de auto weer hebben volgeladen krijgen we nog een aardige gratis straatvoorstelling te zien. In de toko tegenover Paddy’s gaat het er duidelijk minder gemoedelijk aan toe en een scene uit een slechte D-vechtfilm volstrekt zich voor onze ogen. Van een afstandje kijken we het eens rustig aan en het enige dat we nu missen is een bank en een biertje in de hand. Best vermakelijk zo’n stel idiote drankorgels. Het biertje wordt niet gebracht en op een comfortabele bank hoeven we ook niet te rekenen, dus besluiten we toch maar om al fluitend afscheid te nemen van dit schouwspel.
     Marc rijdt soepel en via de kortste weg naar mijn huis. Nog even zijn gear overladen in zijn auto en dan zeggen we elkaar weer gedag. Geen slechte avond voor een gemiddelde avond. Volgende keer maar weer pieken.