Dus wie maakt het verschil?!?

Utrecht, ’t Oude Pothuys. Vroeger waren we er kind aan huis, zo’n beetje de huisband. En nu, na jaren van afwezigheid, zijn we terug op ons vertrouwde stekkie. Volgens Marc is het voor ons zaak om ruim op tijd te zijn willen we naar binnen kunnen om te spelen, hij verwacht lange rijen mensen op de Oude Gracht. Zo vaak speelt Fat Monkey niet in Utrecht en een thuiswedstrijd trekt toch altijd meer publiek.
     We hebben afgesproken bij Remco te verzamelen en daarvandaan eerst iets te gaan eten in de stad om vervolgens ons richting ’t Oude Pothuys te begeven. Marc heeft iets met voetballen of zo iets en komt wat later, dus schuiven we met z’n drieën aan in eetcafé Tilt om daar een stevige maaltijd met de nodige energie te verorberen. Een zware avond staat voor de deur.
     Als we bij ’t Oude Pothuys aankomen is er nog niets te merken van de rijen met wachtende mensen. We lopen zonder ook maar een mens tegen te komen gewoon naar binnen en het blijkt gemiddeld druk. Eenmaal aan de bar plaats genomen bestellen we keurig een kop koffie, wat een professionaliteit. Peter, de eigenaar, komt even bij ons staan en weet ons met gepaste trots te vertellen dat er deze week een nieuw drumkitje is aangeschaft. Ik ben benieuwd hoe dat zo zal gaan klinken, maar vergeleken met de eerste keer dat ik hier speelde, zo’n 14 jaar geleden, is de backline er hier alleen nog maar beter op geworden. De verwachtingen liggen dus hoog.
     Ondertussen stroomt de tent langzamerhand toch aardig vol. De ene na de andere bekende komt het versleten stenen trapje afgelopen en er hangt een relaxte sfeer, hoewel men wel laat doorschemeren dat men veel van ons verwacht. Twee weken geleden speelden we in Rotterdam niet echt lekker, dus we hebben ook voor ons zelf nog wat goed te maken.
     Het voordeel van hier spelen is dat de backline er dus al staat. Het nadeel van hier spelen is dat de backline er dus al staat. Ja, je hoeft niet al je eigen shit mee te zeulen, maar je moet toch altijd even wennen aan andere apparatuur dan waar je gewend bent om op te spelen. Niet alleen voor mij, maar ook voor de andere jongens die nu op andere amps moeten spelen. Toch geeft het idee dat we na afloop niet alles hoeven op te ruimen mij wel een goed gevoel.
     Na een korte soundcheck kunnen we los. Peter heeft ons monitor geluid goed ingeregeld en aangezien we meestal niet de luxe hebben van monitoren, is het gewoon lekker spelen nu we elkaar en onszelf eens goed horen.
     Ondanks de LED verlichting en mede dankzij de goed gevulde toko, is het toch wel erg warm op de bühne en ik baal er stiekem van dat ik te lui was om even naar mijn auto te lopen om er een ventilator uit te halen. Het zweet in mijn handen zorgt er voor dat de grip op de stokken wat minder is en binnen het half uur zijn er al twee stokken hun eigen weg gegaan. Nu heb ik mij rondom voorzien van spare stokken, dus dat is het probleem niet en zonder al te veel gezichtsverlies kan ik weer verder spelen.
     Remco is zo attent om Rob steeds op het juiste moment zijn gitaar aan te reiken en zodoende gaat de eerste set van 17 nummers er behoorlijk snel doorheen, iets meer dan een uur hebben we er voor nodig. De bar lonkt en na een droog t-shirt aangetrokken te hebben kunnen we ons tussen de uitzinnige menigte begeven. Zoals gezegd zijn er nogal wat vrienden, collega’s, bekenden, vage bekenden en totaal onbekenden, en met de staat van mijn geheugen in achtnemend ga ik me er niet aan wagen ook maar één naam te noemen. Maar ze zijn er wel allemaal.
     De tweede set telt vandaag 19 nummers. We moeten serieus doorspelen willen we dit op tijd kunnen afsluiten en de wel bekende race tegen de klok is begonnen. Maar daar waar twee weken terug het publiek ons niet echt wist te motiveren en stimuleren, hebben we vandaag een publiek waar wij graag voor staan te spelen. Er wordt dus niets afgeraffeld of twee keer zo snel gespeeld. Om de sfeer nog relaxter te laten worden en een rust momentje voor zowel band als publiek te creëren gaat Marc op de pianokruk zitten en samen kijken we hoe Remco en Rob Purple Rain op uiterst gevoelige wijze ten gehore brengen. Ik denk zelfs dat we Purple Rain nog nooit zo langzaam en ingetogen hebben gespeeld en Remco geeft hier toch, al zeg ik het zelf, een mooi stukje gitaarsolowerk te luisteren aan de aanwezigen.
     Een oplettende Rob is zich ondanks dit alles ineens bewust van de tijd en vraagt hoeveel nummers we nog kunnen spelen. Het antwoord op de vraag stelt zowel het publiek als ons een beetje teleur. We mogen nog één nummer doen terwijl we er nog vier op de setlist hebben staan.
     Rob bedankt de mensen voor hun aanwezigheid enthousiasme en ondanks het aandringen van dit fantastische publiek mogen we toch echt niet nog meer spelen. Uit de boxen klinkt nu de muziek van een ander bandje. Zeker niet onaardig, maar toch, Fat Monkey zou het anders doen....