ROCK-N-LOL!!!
Het is tien voor vijf als ik telefoon krijg van Remco; Marc en hij rijden nu weg uit Zeeland en zijn met een kleine anderhalf uur in Rotterdam. Mijn auto staat al ingepakt, nu alleen nog even douchen en dan kan ik ook die kant op. We hebben afgesproken wat eerder te gaan omdat er weer zomercarnaval is en vorig jaar hadden bepaalde iemanden er moeite mee om door de omleidingen de bewuste kroeg te vinden. Bovendien kunnen we dan mooi wat eten met elkaar, ook wel weer eens gezellig.
Om kwart over zes zet ik mijn auto voor Paddy Murphy’s en zie ik Remco al een basversterker naar binnen dragen. Marc probeert zijn auto ergens te parkeren en Remco helpt mij om mijn auto uit te laden. Het zomercarnaval heeft ook zo zijn voordelen: Het bedrijf waar ik voor werk doet het geluid aldaar en na een telefoontje met de productie manager heb ik een parkeerkaart en kan ik in de afgesloten ruimte achter het stadhuis parkeren. Marc en Rob moeten de hoofdprijs betalen door hun auto in de parkeergarage te zetten dus gemiddeld komt het dan nog aardig uit. Als we even omkijken zien we een heus Rotterdams folklore-achtig ritueel en we besluiten dit volksspektakel van iets dichterbij te bezichtigen. Door het ontbreken van tenues is het moeilijk om waar te nemen wie nu tegen wie aan het strijden is en ook de tussenkomst van security- en politiemensen maakt het er voor ons niet duidelijker op. De voorstelling is na een kleine kwartier al weer afgelopen en dus besluiten we eerst maar alles op te bouwen om daarna wat te gaan eten.
Schuin tegenover Paddy’s zit een aardige eetgelegenheid. Als Marc zijn pet af doet mogen we zelfs naar binnen van de uitsmijters, aardige jongens. Eenmaal plaatsgenomen aan een tafel valt het aantal mooie bedienmeisjes ons direct op. Toch een goed begin van de avond. We bestellen een biertje en vragen om de kaart. Marc bestelt er gelijk een portie chickenwings en brood met kruidenboter bij. Rob probeert ondertussen op subtiele wijze de dames duidelijk te maken dat wij vanavond aan de overkant spelen en dat ze meer dan welkom zijn. De biertjes arriveren en ook de chickenwings en het brood worden geserveerd. De sauzen worden erbij gehaald en dan gaat het fout. De bedienster met de naam die ik vergeten ben, maar het had iets met soep te maken, drapeert de sauzen in een vloeiende beweging recht in mijn kruis. Het ziet er ondubbelzinnig uit en het meisje verontschuldigd zich terwijl haar wangen langzaam rood beginnen te kleuren. Nadat ze een doekje heeft gehaald moet ik het er ook nog zelf vanaf vegen. Ze verontschuldigd zich nogmaals en we gaan weer verder waar we gebleven waren; eten bestellen. Vanaf nu verloopt alles soepel en vlekkeloos en na een uurtje lopen we naar buiten met een goedgevulde maag en mag Marc zijn pet weer opzetten van de uitsmijters, aardige jongens.
We hebben nog tijd zat en besluiten om even een rondje te lopen. Overal op straat hoor je brass muziek en zijn dansende mensen. Ik loop nog even langs bij een collega die net in een change-over zit. Nadat het bandje is gaan spelen ga ik weer terug en gaan we onze soundcheck doen. We zijn allemaal een beetje ingekakt door het eten en het wachten. Zo vroeg aanwezig zijn heeft ook zo zijn nadelen. Na de soundcheck nog maar weer even wachten en dan is het eindelijk half elf.
De vakantie zit er nog duidelijk in. Hoewel ik geen vakantie heb genoten ga ik moeiteloos mee in de vakantieluiheid. De eerste set is dus hard werken om het een beetje als een geheel te laten klinken en we zijn dan ook blij dat het nog niet bomvol is en dat het aanwezige publiek toch erg enthousiast reageert. Hoewel het de laatste tijd toch echt niet in de buurt van de 30 graden is geweest is het binnen bijzonder warm, zeker als je aan het spelen bent. Mijn ventilator blaast wel, maar echt verkoelend is het niet. Tja, het leven van een muzikant...
Halverwege de tweede set zie ik Remco V. binnen komen, een collega die hier zijn één jarig bestaan van zijn relatie komt vieren aangezien die hier ook vorig jaar is ontstaan. We zijn weer aardig uit de vakantie modus en het is nu ook serieus druk geworden. Een andere collega, Donny K. steekt ook zijn hoofd om de hoek en ik wijs hem op Remco die iets verder staat. Donny drumt ook en drummers voor je drumkit kan je beter niet hebben. Ze kijken je trucjes af en weten heel goed wanneer je iets niet zo lekker hebt geslagen. Muzikanten zijn lastig publiek
Tijdens de derde set is de vakantie definitief vergeten. Het publiek laat zich duidelijk horen en zien en af en toe lijken ze ons zelfs te overstemmen. Ik kijk met een grote grijns op mijn gezicht naar Remco , Rob en Marc. Ze hebben net zo’n big smile als ik. We hebben er weer echt lol in en dat komt dus niet alleen omdat we lekker spelen, maar ook door al die gasten die voor ons staan en helemaal los gaan. Als dank daarvoor spelen we nog wat extra nummers die niet op de setlist staan, gewoon omdat het kan, lekker rocken.
Buiten kom ik Remco V. weer tegen samen met Alexandra P., zijn vriendin. De dankbetuigingen die deze twee op me afvuren maken me bijna duizelig. Het is waar dat zonder FM deze relatie hoogstwaarschijnlijk niet zou hebben bestaan, maar je kunt ook overdrijven.
Nu we zo gezamenlijk buiten staan bij te komen en wat proberen af te koelen komen er verdacht veel mensen op ons af om een praatje te houden en nog wat extra veren ergens in te stoppen. Dronkenman spreken de waarheid en dus nemen we alle kleuren beleefd aan. Ik denk dat de gemiddelde zomercarnavalbabe jaloers zou zijn op ons verkregen verenkleed en het kriebelt nog lekker ook
