Fat Monkey op Zwarte Cross 2012

Zo, die titel roept misschien wat vraagtekens op en verdient dan ook enige uitleg. Ik zal maar eens een poging wagen.

     De eerste helft is gespeeld en na de nodige frisse lucht buiten te hebben genoten begeven Remco en ik ons richting de bar voor een verkoelende versnapering. Als onze bestelling is gearriveerd lopen we iets verder en raken aan de praat met Sabrina, een trouwe fan van de Dikke Aap. We praten wat over de eerste set, Borderline en dan weet ze ons te vertellen dat ze afgelopen weekend op de Zwarte Cross is geweest. Een goede line-up en vooral Go Back To The Zoo heeft haar waardering weten te krijgen, hoewel de gitarist bij lange na niet zo cool is als Remco. Deze mededeling verrast ons niet echt, maar is wel leuk meegenomen en met deze wetenschap stappen we weer de bühne op om nog een

setje te spelen.

     Het is langzaam wat drukker geworden en het valt op dat er veel meisjes zijn die de grens van 21 om naar binnen te mogen nog niet hebben gehaald. Uiteindelijk maakt het ons niet zo veel uit, als er maar publiek is dat zich zichtbaar en hoorbaar vermaakt met ons. En dat is het geval. Het is nog niet zoals we dat gewent zijn, maar we vertrouwen er op dat ze er uiteindelijk wel zullen komen. Het zal wel de zomervakantiemodus zijn waarin men verkeerd.  

     Er stonden tijdens het spelen twee meisjes voor mij die er bijna alles aan deden om mijn aandacht te trekken en nadat we het setje hebben uitgespeeld komen ze op me af en vertellen me dat ik af en toe op zo’n gast van Hanson lijk. Hoewel ik heb vernomen dat ze afgelopen jaar op PinkPop best aardig gespeeld hebben ervaar ik dit niet als een compliment en dat laat ik ze dan ook weten. Excuses worden gemaakt, maar volgens hen zou ik het wel als compliment moeten ervaren aangezien ze beide groot fan zijn van dit bandje. Mmm. Ook Rob heeft inmiddels een vergelijking aan zijn broek hangen. Namelijk als de zanger van Live, Ed Kowalczyk. Ja, ze zijn beide kaal, zingen beide in een redelijk succesvol bandje, zingen beide Dolpins’ Cry, zijn beide op dezelfde dag in het zelfde jaar geboren, hebben beide onlangs een nieuw huis mogen betreden en zijn beide vader, maar daar houd de vergelijking toch wel aardig op lijkt me zo. Marc is gelukkig uniek en wordt derhalve uitgenodigd om op een verjaardag te verschijnen te samen met zijn basgitaar. Helaas voor het meisje in kwestie is dat nu net op de dag dat wij weer in Paddy’s spelen en moet hij op voorhand verstek laten gaan tenzij ze besluit haar verjaardag in dit gezellige onderkomen te vieren. Ze zal niet de eerste zijn want nadat we eerder dit jaar twee vrijgezellenfeestjes van een mooie avond hebben voorzien, is er vandaag een jarige in ons midden die, naar eigen zeggen, niet eerder zo’n leuke verjaardag heeft gekend. Dit doet me weer beseffen dat lang niet iedereen zo’n leuk leven heeft als ik wel eens veronderstel, maar ik ben blij dat we met zo’n, in onze ogen, kleine bijdrage er toch weer een vrolijke wereldburger bij hebben.

     Remco heeft bier gehaald en we laten ons het goed smaken. Uiteindelijk hebben we de zaal toch weer op zijn kop weten te zetten en omdat het toch niet zo druk is als de vorige keer hebben de uitsmijters zich niet eens preventief tussen het publiek moeten begeven. Dat was de laatste keer wel anders toen Rob zelfs het barpersoneel aan het springen kreeg. Sabrina komt met twee vriendinnen op ons af en wil het toch graag nog even over de Zwarte Cross hebben. Er was namelijk ook nog een bandje dat op de befaamde afterparty speelde, allemaal covers, goede muzikanten, maar ze misten wel de flair die bijvoorbeeld de Dikke Aap heeft. Zelfs op dit late tijdstip weet ze 1 en 1 op te tellen en komt tot de conclusie dat Fat Monkey volgend jaar gewoon de afterparty van de Zwarte Cross moet gaan opleuken. Het zou zeker gewaardeerd worden door haar en vele anderen. Remco en ik kijken elkaar even aan en knikken. We zullen het met Marc en Rob wel een keer overleggen of zij daar eventueel ook wat voor voelen, maar we beloven niets.